Powstanie symbolu Powstania Warszawskiego

Kotwica – symbol Polski walczącej, pojawiła się na ulicach Warszawy, w roku 1942, malowanie jej na ścianach miało wciągnąć do walki przeciw okupantowi młodzież, bez narażania jej. Sygnatury o podobnym znaczeniu pojawiały w różnych państwach będących pod niewolą Niemiecką, między innymi w Holandii, Norwegii, czy Francji.

Początkowo podawano, że popularny znak kotwicy został przysłany na konkurs ogłoszony przez Komisję Propagandy Okręgu Warszawskiego ZWZ,powstał w jednym z dziewczyńskich zespołów harcerskich, a jego autorką była najprawdopodobniej Anna Smoleńska. Ta oficjalna historia powstania jednego z najpopularniejszych polskich emblematów narodowych była znana do lat 80 XX wieku.

Około roku 1981 pierwszy raz pojawiło się nazwisko Jana Michała Sokołowskiego, jako autora projektu. Sokołowski artysta plastyk prawdopodobnie wykonał Kotwicę na polecenie redaktora naczelnego Biuletynu Informacyjnego, którego był szwagrem i bardzo dobrym znajomym, a ówczesna bohema artystyczna Warszawy zbierająca się w piwnicy Zachęty, twierdziła, że grafika będzie najbardziej znanym dziełem artysty, nie pomylili się, pomimo że jemu samemu sławy nie przyniosła. Litera P, wpisany w w kotwicę po raz pierwszy pojawił się w druku właśnie w biuletynie, w wydaniu z sklep patriotyczny kwietnia 1942 roku, obok artykułu zatytułowanego „Kotwica” autorstwa Aleksandra Kamińskiego, harcmistrza, prywatnie przyjaciela Sokołowskiego.



Plastyk był ukrywany jako autor Kotwicy, po to, aby strzec go przed okupantem. Dzisiaj „Kotwica” jest wszechstronnie znanym znakiem walki Polaków z Niemcami i jest jendym z elementów naszego dziedzictwa narodowego. Wbrew ogromnych zniszczeń Warszawy podczas wojny do dziś w wielu miejscach znajdziemy „Kotwice”, pochodzące z tamtych czasów.