Historia znaku Powstania Warszawskiego

Kotwica – emblemat ruchu oporu, ukazała się na ulicach stolicy, w roku 1942, umieszczanie jej na ścianach miało wciągnąć do walki przeciw okupantowi młodych ludzi, bez narażania jej. Symbole o zbliżonym znaczeniu pojawiały w różnych krajach które były pod niewolą Niemiecką, np. w Holandii, Norwegii, czy Francji.

Początkowo informowano, że popularny symbol kotwicy został przysłany na konkurs zorganizowany przez Komisję Propagandy Okręgu Warszawskiego ZWZ,został stworzony w jednym z żeńskich zespołów harcerskich, a jego autorką prawdopodobnie była Anna Smoleńska. Ta oficjalna historia powstania jednego z najsłynniejszych polskich emblematów narodowych była znana do lat 80 poprzedniego wieku.

Mniej więcej w roku 1981 pierwszy raz pojawiło się nazwisko Jana Michała Sokołowskiego, jako twórcy grafiki. Sokołowski artysta plastyk najprawdopodobniej narysował Kotwicę z polecenia szefa Biuletynu Informacyjnego, którego był szwagrem i przyjacielem, a obecna cyganeria artystyczna stolicy zbierająca się w piwnicy Zachęty, mówiła, że praca będzie najsłynniejszym dziełem ilustratora, nie pomylili się, pomimo że jemu samemu popularności nie dała. Litera P, wkomponowany w w kotwicę pierwotnie pojawił się w formie drukowanej właśnie w biuletynie, w wydaniu z kwietnia 1942 roku, obok artykułu zatytułowanego „Kotwica” autorstwa Aleksandra Kamińskiego, harcmistrza, na stopie prywatnej bardzo dobrego znajomego Sokołowskiego. Informuje nas http://koszulki-patriotyczne.com.pl/



Artysta był ukrywany jako autor Kotwicy, po to, by chronić jego osobę przed okupantem. Obecnie „Kotwica” jest powszechnie znanym symbolem walki Polaków z Niemcami i jest częścią naszego dziedzictwa narodowego. Wbrew ogromnych zniszczeń Warszawy w czasie wojny do dziś w wielu miejscach znajdziemy „Kotwice”, pochodzące z tamtych czasów.