Wat is smetvrees

Over de dwangneurose is om verschillende websites informatie te vinden. Deze aandoening komt voor bij circa twee procent van de bevolking De dwangneurose kan zeer invaliderend zijn.

Iets wat we vaak terugzien bij de dwangneurose is de angst om met de eigen nalatigheid een ramp te veroorzaken. Het is bij een dwangneurose niet ongewoon om minutenlang bezig te zijn met controleren of de deur wel goed op slot is. Vooral wanneer men voor langere tijd weg van huis is, kan de angst toeslaan. Daarnaast kan men binnenhuis ook steeds controleren of de deur wel dicht is, bijvoorbeeld voor het slapen gaan. Men noemt dit ook wel controledwang.

Steeds controleren of de gaskranen in huis wel dicht zijn is een ander voorbeeld van controledwang. Dwangneurose draait rond het voorkomen van een rampsituatie. De kans op een ramp (brand, inbraak of een gaslek) wordt door de patiënt veel te hoog ingeschat.

Men herhaalt het controleren regelmatig. Ook wanneer men zojuist heeft gecontroleerd.

Tellen komt bij de dwangneurose veelvuldig voor. Men moet bijvoorbeeld steeds drie deuren tellen. Lukt dit niet dan raakt men in paniek. Men noemt dit teldwang.

De dwangneurose kan zich ook uiten in verzameldwang. Men durft bijvoorbeeld oude kranten niet weg te gooien uit angst om belangrijke of onmisbare informatie weg te gooien. Je ziet soms ook dat men soms bang is dat er belangrijke brieven tussen een opgevouwen krant zitten, waardoor men de krant niet durft weg te gooien.

Dwang uit zich ook regelmatig in smetvrees. De angst om besmet te raken of juist anderen te besmetten speelt hier een rol. Men gaat zichzelf en de spullen die hij of zij heeft vaak en grondig wassen om dit te voorkomen. Men probeert zo min mogelijk objecten en andere mensen aan te raken.

Psychologen weten gelukkig inmiddels redelijk veel over de dwangstoornis en kunnen deze prima behandelen. Door middel van oefeningen kunt u de dwanghandelingen afleren. Dit is meestal in de vorm van exposure en responspreventie. Daarbij maak je een angsthiërarchie waarin je de angstwekkende situaties ordent van het minst eng naar het meest eng. Het idee is dat je de beschreven situaties ondergaat zonder dwangrituelen uit te voeren.
Stap voor stap worden de situaties ondergaan. De makkelijkste eerst. Daarna steeds een beetje moeilijker. Na zo'n 10 tot 20 weken wordt er geëvalueerd. Bij onvoldoende vooruitgang kan men eventueel met de therapie verder gaan in combinatie met medicijnen.

Een aanrader om te lezen is smetvrees. U kunt er alles vinden over de behandeling van OCD. En u leert meer over de aandoening.

Patiënten kunnen de voorkeur hebben voor behandeling met medicijnen. Als er ook sprake is van een depressie, is medicatie eigenlijk de voorkeursmethodiek. De oplossing is echter van tijdelijke aard. Als de patiënt stopt met de medicatie, is de kans groot dat de dwang weer terugkomt. Een behandeling met medicijnen kan het overwegen waard zijn wanneer exposure en responspreventie niet voldoende werkt of wanneer je de situaties bij cognitieve gedragstherapie niet wilt ondergaan.